Iskry wzlatują ku niebu
Gasną w pół drogi do gwiazd
Jedna opada na czubek trampka
Od razu umiera jej blask
Wilgotny chłód nocy otula plecy
Ciepło ogniska nogi atakuje
Jest tak wyjątkowo, mistycznie
To się w powietrzu czuje
Ani króla w nogawce
Każdemu pokazuję
swoje karty
Gramy o szczęście
Jednym ruchem
Ktoś je zgarnia
Gdybym potrafiła
Gdybym mogła
Gdybym znów nie zagrała
w otwarte karty…
Skończyć pobożne pacierze
Opuścić skokiem wieżę
Dosiąść czarnego wierzchowca
Pomknąć w stronę słońca
Wiatr szumiący w kłosach
Poczuć go we włosach
Wpaść znienacka w objęcia
Na białym rumaku księcia
Udając że ich nie słyszę
Miło było patrzeć w okno
Wszystko wokół krzyczało
Ale ja ogłuchłam
Zbyt długo spoczywając
W ciszy
Tak się usprawiedliwiając
Starałam się nie myśleć
O tym co napierało
Najmocniej
Świat mówił tak
Myślałam - nie
Ale ja chcę
Ja chcę
Tak bardzo
chcę
Jak liść na wietrze
Tysiąc sto trzydziesta szósta fascynacja
Przyciąga intensywnością
Więc tym razem
będę taka
właściwie byłam zawsze
chciałam być
teraz jestem
sobą czy
przekalkowałam od ciebie zbyt wiele
tak
chcę zatrzymać się
i pomyśleć
jaka właściwie jestem byłam chcę być
wrażliwa gruboskórna
leniwa spontaniczna
smutna entuzjastyczna
mrocznokolorowa
obojętnowybuchowa
inna niż wszyscy
taka sama
ty też przecież nosisz dżinsy
i koszulkę z croppa
i co no i co no i co i co no i
nie różnię się niczym
od kartki papieru
ulotki ze sklepu
niesionej przez wiatr
po chodniku
przez całe miasto
Aaach, pamiętne czasy gdy czułam się jak piesek na smyczy... ^^. Nie było mi wtedy wesoło... No ale teraz jest już zupełnie inaczej. I chwała czasowi za to, że idzie własnym biegiem ; )
Bardzo brak mi dziś wolności
Lecz nie zdołam ściągnąć
Łańcuchów z obolałych kości
Gdy tylko lekko chcę je pociągnąć
To mnie anioł karci:
„Nie zdejmuj łańcuchów
I zostaw kajdany!
One są miłością Twej kochanej mamy”
Lecz diabeł mi radzi:
„Ściągnij to żelastwo,
To tylko kupa złomu.
Po co tracić czas,
Przez matkę siedzieć w domu!”
Częściej słucham diabła,
Mądrze czort ten mówi!
W szkole chleba nie zjadłam:
„Coś lepszego – prażynki się kupi”
A Monika szła raz
na Nową, do domu
pójdę więc z Moniką
po cichutku, po kryjomu
Mama się o dziwo wcale
Nie złościła,
Trzy razy w Szubinie
Być mi pozwoliła.
Anioł więc tryumfuje:
Widzisz dziecko drogie!
Po co wytwarzać problemy
Liczne i mnogie?
Moniko, Moniko!
Coś piękna i młoda
Czy już Ci się z mózgu
Nie zrobiła woda?
Ileż to chłopaków
Leci za tobą!
To nie sprzyja mózgowi,
Tylko głupim wodom.
Co ty robisz z Anką,
Że czasu nie masz na nic?
Czy na tą zabawę
Warto czas tracić?
Moniko, Moniko!
Powiedz mi nareszcie!
Czy jeśli mi powiesz,
To siądziesz w areszcie?
Dlaczego ja stoję z boku jak kwoka?!
Chyba w końcu pojadę do Maroka!
Zwariuję, zbzikuję i umrę nareszcie
I wtedy dopiero znajdziesz się w areszcie*!
* jak wiadomo nie mówię poważnie!
od mamy
jak byłam mała
śliczną niebieskooką laleczkę
o złotych loczkach
w sukience w kwiatki
siedziała
wśród innych
lalek
wzgardzona
porzucona
zapomniana
i musiało minąć tyle lat
bym zrozumiała
ile straciłam
nigdy nie bawiąc się lalką
***
ilekroć na nią patrzę
czuję ukłucie żalu
w sercu i w duchu
i choć moje dzieciństwo
już się
kończy
ona wciąż
jest taka sama
i czeka
***
musiała tyle lat
znosić inne
lalki
w pięknych sukienkach
i w żalu
przykrytym
jej niewinnością
nie traciła nadziei
że ją zauważę
że ją odnajdę
i że zrozumiem
ile wspaniałych chwil
straciłam
nigdy nie bawiąc się lalkami
Zadusić
Stłamsić
Zmiąć
I wyrzucić
Wyrzucić miłość
Ze swojego serca.
Kopać, kopać,
Gryźć i ciąć
Wyjąć i cisnąć
Jak najdalej stąd!
Nigdy więcej nie czuć
Przyspieszonego bicia
Po którym następuje
Zimny deszcz
Nigdy więcej nie czuć
Radosnego uniesienia
Nie być w skowronkach
By za chwilę
Jak ostatni głupek
Poczuć się
Wyrzucić!
Ukrucić!
Oddać
Tanio sprzedać!
Byle co, byle się pozbyć
Od tego tylko bieda.
I rośnie uczucie rozpaczy.
Dlaczego? Dlaczego to nigdy nie ja?
Trudno jest napisać cokolwiek na wezwanie
Tak aby miało sensowne przesłanie
Aczkolwiek podejmę dzisiaj ten trud,
Choć wiersz na pewno nie będzie cud-miód.
Najpierw papieros, potem rak i choroby serca.
Lecz to nie dociera do pewnego starca
Nie widzi już wcale napisu tego
Będzie więc palił do końca samego.
Alkohol – wiadomo – rzecz niebezpieczna
Z przyzwyczajenia staje się konieczna
Chociaż pozornie piwo jest niesmaczne
Nie można przestać, kiedy się już zacznie.
Marihuana - taka trawka inna?
To nie jest wcale roślinka niewinna
Raz ją zapalisz - „jazdy fajne były”
Masz więc ochotę, by się nie kończyły.
Uzależnienie niszczy człowieka
Życie powoli z niego ucieka
Tu nie chodzi wyłącznie o narkotyki
Lecz o Internet, komórkę i złe nawyki.
Uzależnić się można nawet od kakao
I kawy, i herbaty i od gry w makao
Ze zdrowiem trzeba się rozsądnie obchodzić
Drugi raz nikt nie ma szansy się urodzić.
Chociaż to może wydać się nudne
Po raz któryś te same regułki żmudne!
Nie pal i nie pij – a pójdziesz do nieba
Pracuj powoli, a będziesz miał chleba.
Nie to jednak chcę ci teraz przekazać
Ponadto nie chcę ci nic nakazać
Zastanów się tylko nad tym przesłaniem:
Nasze życie jest raz nam dane.
W ramionach moich teraz
Miś bez jednego uszka
Pod stołem słychać moje
strwożone bicie serduszka
Wkracza do domu człowiek
Chwiejnym krokiem się zbliża
Niech ktoś pomoże. Ktokolwiek!
Pijany znów mamie ubliża.
Siada przy stole ciężko
Z hukiem opada na krzesło
Kopie coś nogą pod stołem
Przecież to ja, jego dziecko!
Pomocy! Mamusiu kochana!
Och, płaczesz, pokonana
Przytul mnie, bezgłośnie proszę
Ledwo strach i ból znoszę
Tak bardzo taty się boję
chlipię więc cicho i kwilę
Och nie, on to już usłyszał
Pobije mnie za chwilę
Ze stołu serwetę zdziera
Wazon rozbija rozlewa wodę
Córeczce misia zabiera
Tulipan spada na podłogę
Matka w niemym okrzyku
Zastyga oparta o ścianę
Ginie w szaleńca ryku
Obraz córki roześmianej
W kącie leży samotny
Miś bez jednego uszka
Ucichło na zawsze biedne
strwożone bicie serduszka
A mogło być inaczej
Dziewczynka mogła żyć
A żona mogła marzyć
A on mógł przestać pić
Skończyło się tragicznie
Gdy wytrzeźwiał - zrozumiał
Płakał nawet za późno
Dlaczego wcześniej nie umiał?
Już osiem miesięcy Cię nie ma
Nikt nie woła “Julisiu”
Nie zaplata warkoczy
Nie myje włosów
Nie każe wyłączyć gadu-gadu
Nie woła na śniadanie
Nie ogląda za mną filmów
Nie całuje
Nie przytula
Zostały buty i fotel
I został jeden włos
A całe ciepło uciekło do góry
I Twoja postać staciła głos
I moc w mym sercu słabnie
Jest mi ciężko bez Ciebie
Nikt mnie ścierką nie zdzieli
Nie nakrzyczy
Nie pomoże
Nie doradzi co robić
Gdy życie wykańcza
Gdy łzy w oczach
Gdy się dławi samym sobą
Kiedy rodzice się kłócą
Chciałyśmy jechać do Częstochowy
Byłam pewna, że Matka Boska coś poradzi
Że Ona umie
Że uzdrowi
Albo, że pójdziesz chociaż na majowe
Ty też wierzyłaś
Do końca
Który nadszedł…
DLACZEGO?!
Czy nie lepiej się nie narodzić niż umierać?
Tak Cię kochałam…
Co ja teraz zrobię?
Nikt nie przysyła mi takich listów, jakie ty przysyłałaś
Nikt nie jest taki jak Ty
I nie będzie
Nikt Cię nie zastąpi
I co z tego, że ten wiersz nie jest wierszem
i nie nadaje się do publikacji…
Co z tego?
Ja nawet nie chcę współczucia ludzi
Nie po to to piszę
Chcę, żebyś wróciła
Bóg ponoć może wskrzesić…
Uczeń klasy IIb
Uczeń klasy IIb
dziś nie poszedł do szkoły…
Więc słońce się smuci,
A plecak smutnieje.
Smutna teczka
Dziś teczka smutnieje,
A zeszyt popłakuje.
Już Juliśka kaszle i łyka lekarstwa
I buźka jej smutnieje,
Bo chce iść do szkoły.
Strasznie smutne:
Julia, zeszyt, teczka!
 |
| Zobacz wszystkie dyplomy |
