dla Uli, za to, że chce i potrafi słuchać i radzić,
i za to, że jest wspaniałą psycholog,
a przede wszystkim za to, że lubi poznawać różne (mroczne;d) historie (tak jak i ja)
nawet jeśli mi nie wyszło
(w sensie to, co zaraz przeczytasz)
Więc milczałam
Ale skoro słuchasz
Niech słowa płyną
Niech malują się obrazy
Niech wybiegną z mgły
wszystkie nieważne chwile
absurdy sprzed wielu dni
cały mój nierozsądek
Niech się ukaże historia
cudowna w mej naiwności
Najpiękniesza przez pryzmat złudzenia
że to jej początek tylko
Tam kiedyś byłam
za górami za lasami dawno temu
wrócę wrócisz wrócimy
nic się nie zacznie od nowa
bo się nie skończyło
nic się dalej nie potoczy
bo się nie zaczęło
nigdy i zawsze zlały się w jedno
w złudnej wierze
opętanej przez przeczucie
że nie zniszczy tego czas
gdyż tam nie istnieje
5 komentarze:
hej, to ja oceniająca z bloga ironiczne-oceny ;] słuchaj pomyślałam, że jednak będę oceniać wszystkie blogi z każdego portalu, więc jeśli nadal chcesz się zgłosić to gorąco do siebie zapraszam ;*
nie, nie musisz się jeszcze raz zgłaszać po prostu dodam do kolejki ;]
Wiersz jest taki, no nie umiem określić. Nie mam tego słowa, tak mi się spodobał. Milczałaś..nie raz milczenie jest dobre nie raz nie. Później i tak się trzeba otworzyć na świat ;P przynajmniej jeśli chodzi o mnie.
Całuuuski :*:* u mnie Nowy wiersz. Mam nadzieję, że wpadniesz ;P
Witam serdecznie! Wiersz refleksyjny...czas zatacza koło, śmierc w przyrodzie nie jest zauważalna, bo rodzi się ciągle ktoś nowy...wszystko jednak może jest tylko złudzeniem?
Piękny wiersz,
pozdrawiam i zapraszam do siebie!
Łaaadniutki wygląd blogaska !! :PP
U mnie nowy wiersz
Całuski ;*
Prześlij komentarz